Ontmoeten, aandacht, elkaar scherp houden, betrokkenheid bij de wereld en bij elkaar, verdieping en bezinning.

Verslag stiltewandeling 17 december 2021

Ha stiltewandelaars en gedichtenlezers,

De laatste stiltewandeling van 2021. Ik was zelf wat somber gestemd en had de tekst van het Kerstlied ‘Er is een roos ontloken’ meegenomen, in de hoop dat de stiltewandelaars wilden vertellen over ervaringen met rozen die groeien en bloeien uit barre wintergrond.

Er is een roos ontloken
Uit barre wintergrond,
Zoals er was gesproken
Door der profeten mond.
En Davids oud geslacht
Is weer opnieuw gaan bloeien
In ’t midden van de nacht.
 
Die roos van ons verlangen,
Dat uitverkoren zaad,
Is door een maagd ontvangen
Uit Gods verborgen raad.
Maria was bereid,
Toen Gabriel haar groette
In ’t midden van de tijd.

Die bloem van Gods behagen
Heeft, naar Jesaja sprak,
De winterkou verdragen
Als allerdorste tak.
O roos als bloed zo rood,
God komt zijn volk bezoeken
In ’t midden van de dood.

Hebben jullie ervaringen die lijken op het ontluiken van rozen op barre wintergrond? vroeg ik. Het deed goed om ervaringen met elkaar te delen.
Je kunt je afvragen, hoe lang kun je barre wintergrond uithouden? Bijvoorbeeld als een goede vriend lang niets van zich laat horen, het contact afhoudt. Heeft die ruimte nodig, dan wil je dat respecteren. Of moet je een stap zetten waardoor de ander ook weer uit zijn of haar schulp durft te kruipen.
Moet je het zaad gewoon laten zitten? Alleen maar afwachten? Of moet je ervoor zorgen dat het niet bevriest in die wintergrond? Stro erop leggen. Het koesteren, zodat het tenminste kans heeft weer uit te groeien.

Een ander herinnert zich letterlijk de bloemen die aan de rand van de gletsjer groeien. Uit barre wintergrond. Een heel hoopvol beeld. Het kán! Ook zelf kun je gaan opbloeien en tevoorschijn komen zoals je echt bent. Na jaren van wegduwen en ontkennen. Dat kan moeilijk zijn en blijven, maar als je uiteindelijk open en eerlijk durft te zijn blijkt er in elk geval een hoop begrip op je af te komen.

Nog een ander ontdekte in de barre kleigrond van een akker een stuk steen en zag dat het iets bijzonders was. Het bleek een 6000 jaar oude wetsteen. Heel concreet een schat die uit de barre wintergrond opeens zichtbaar werd. En hij zág het.

Gaat het erom dat je het ziét? Dat je een ander laat bloeien, kansen schenkt. Dat koestert. En durft af te wachten, het uit durft te houden? Er tegen kan dat de uitkomst ongewis kan zijn?

Iemand anders vertelde me later nog hoe ze geleerd had de barre wintergrond niet weg te wuiven, maar verdrietige, depressieve gevoelens serieus te nemen. Je kunt uiteindelijk juist opbloeien door de diepte die je soms in jezelf kunt voelen niet weg te duwen. Uiteindelijk brengt dat dan licht.
Ze zei: ‘Als ik me opsluit komt de vreugde ook niet meer binnen.’ Je moet je verdriet serieus nemen, dan stroomt het uiteindelijk wel weer door en komt er ruimte voor vreugde. En die kun je putten uit kleine dingen.

Eén van de wandelaars stuurde me nog de tekst “Ik stond stil en zag hoe mooi alles is”. Hoe krijg je die roos aan het bloeien, dat nog als zaad in de barre wintergrond verstopt zit? Stil staan en het willen zien. Het een kans geven. Dúrven hopen. Verlangen.

Lieve mensen, dit was de laatste stiltewandeling van het jaar.
Een mooie Kerst en een goed uiteinde gewenst allemaal
Woensdag 12 januari is de eerste stiltewandeling van 2022.
Wie weet tot dan!
Dank jullie allemaal voor jullie gezelschap en inbreng, tijdens of na de stiltewandelingen.

Tot slot nog gewoon een fijn kerstgedicht dat ik ook aan de stiltewandelaars meegaf:

Eén ster maakt de lucht minder dreigend.
Eén kaars maakt de nacht minder zwart.
Eén hand maakt de weg minder eenzaam.
Eén stem maakt de dag minder stil.
Eén vonk kan begin van nieuw vuur zijn.
Eén noot het begin van een lied.
Eén kind het begin van een toekomst.
Eén wens het begin van een jaar.

Jacqueline Roelofs – van der Linden
(Uit Zangen van Zoeken en Zien)

Berta van der Kolk

(Dank Marianne voor de derde en vierde foto!)